De eerste zonne-energie!

Het zal nog wel even duren voordat wij onze zonnepanelen installatie kunnen plaatsen, het dak moet hiervoor nog vernieuwd worden en het geld ligt helaas niet op de plank. Ook moeten we nog wat papierwerk wat betreft de subsidie regelen. Ik hoop dat het ons deze zomer nog gaat lukken, en daar streven we ook wel naar. Maar het blijft toch even afwachten.

Maar er is een klein duurzaam lichtpuntje. Wij hadden nog een ouder zonnepaneel liggen, vriend was hier voor de verhuizing al mee aan het spelen. Hij had geen dak maar gebruikte een verrijdbare stellage, en testte o.a. hoeveel stroom het paneel leverde in hoeveel tijd.

Maar nu hebben we een eigen huis met dak! Dus vriend heeft het paneel op een kleiner platdak geplaast en aangesloten naar zijn werkkamer. Hier vult het paneel via de omvormer een kleine accu. Vanuit deze accu kan vriend de verlichting en andere kleine elektrische apparaten van energie voorzie, leuk!

Het zet natuurlijk geen echte zoden aan de dijk wat energiebesparing betreft, maar leuk vind ik het wel. Alle beetjes helpen, en daarnaast is het super leuk om deze techniek in werking te zien. Ik wordt er helemaal enthousiast van. In de toekomst gaat dit paneel waarschijnlijk op het (nog nieuw te bouwen) kippenhok liggen, om daar stroom te kunnen leveren voor het licht in de winter en een deur die na het vallen van de avond automatisch sluit. Hoe stoer is dat!

Aardappelen zonder spitten

Onlangs zijn wij nog een leuk experiment gestart: aardappels zonder te spitten. Voorheen heb ik aardappelen altijd 'normaal' in omgespitte grond gepoot, een keer goed aanaarden en klaar. Maar het kan blijkbaar nog makkelijker, ik kwam bovenstaand filmpje tegen en raakte enthousiast.

Wij hebben nog heel veel stro liggen, en ik keek er wel heel erg tegenop om tien tot twaalf vierkantenmeter grasveld om te spitten. Tijdgebrek speelde daar ook in mee natuurlijk. Dus ik dacht; waarom niet? Wij hebben het filmpje meermaals bekeken om goed te zien wat de beste man doet, en daarna hebben wij een poging gedaan het zoveel mogelijk te kopiëren.

Dat ging niet helemaal. Ten eerste maakt hij de eerste laag mulch van kranten, daar zijn wij niet zo'n fan van voornamelijk vanwege de inkt. Dus wij hebben besloten het gras te dempen met een mooie laag compost.

Hier hebben wij vervolgens de aardappelen in gezet, en dit vervolgens weer afgedekt met een dikke laag stro. Over de stro heb ik organische mestkorrels gestrooid, dit omdat bloed- en beendermeel hier niet te krijgen is.

Over deze laag stro heb ik weer een laag compost verdeeld, dit mede als vervanging van het zaagsel wat hij gebruikt. De aardappelen mogen natuurlijk geen licht krijgen. En hierover hebben we weer een dikke laag stro verdeeld.

Waarschijnlijk verdelen wij hier later nog wat compost over, dit weer om te zorgen dat de aardappelen geen licht krijgen. Maar dat kan prima even wachten tot wij daar tijd voor hebben. Ik ben heel erg benieuwd hoe dit gaat uitpakken, en vind het een heel leuk en spannend experiment.

De eerste werkdag

Natuurlijk is iedereen benieuwd hoe het gegaan is gisteren. Het was een aparte ervaring. Ik moest wat vroeger komen om wat papierwerk te regelen, en hoewel ik netjes om half drie daar was kon ik nog een half uur wachten. Daarna nog een uurtje papierwerk en rondleiding en ik kon aan de slag.

Ik was ingedeeld bij het röntgenapparaat aan de lopende band. Hier gaan stukken kipfilet doorheen om te controleren of er nog botjes of botschilvers in zitten. Je moet dan kratten kipfilet van 10 of 15 kilo pakken en deze filets op de lopende band leggen. Het was lichamelijk erg zwaar. Je staat natuurlijk de hele tijd, daarnaast moet je net iets verder dan comfortabel is voor je uit reiken. Ook het tillen van de kratten hakt er in. Het duurde niet lang voordat ik mijn rug, schouders (en uiteindelijk ook mijn voeten) goed begon te voelen.

Gelukkig kon ik een beetje afwisselen, ik mocht af en toe bij de lopende band staan waar het vlees met botjes naar beneden kwam. Hier moet je botschilvers uit de kleine filets zoeken, of stukjes bot van grote filets afknippen. Dit gaat op zo'n snel tempo dat ik af en toe een beetje ontmoedigt werd. Hoe erg ik ook mijn best deed om door te werken, de bak stapelde zich snel vol met vlees en dat is toch intimiderend. Van de kou heb ik eigenlijk helemaal geen last gehad, ik was lekker warm aangekleed. Af en toe waren mijn handen een beetje koud, ik had enkel latexhandschoenen met een dunne katoenen handschoen eronder aan.
Maar verder heb ik het perfect gehad met mijn nieuwe thermoleggings aan.

De pauzes vielen mij erg tegen. Als je een kwartier pauze hebt, moet je eerst vijf minuten daarvan gebruiken om door de hygiëne maatregelen te gaan en bij de kantine aan te komen. Het kost je ook vijf minuten om terug te lopen. Je kan dan dus net ongeveer 3 minuten zitten en nog even naar het toilet en dan moet je al weer terug naar je plek. Bij een half uur pauze houd je dus ongeveer 15 tot 20 minuten over om even te eten. Ik vind dat erg krap.

Al met al was het een zware, slopende avond. Wat ik vooral zwaar vond was dat je maar door moet gaan. Normaal zou ik even pauze nemen als ik pijn in mijn rug o.i.d. heb, en dat is hier niet mogelijk. Ook vond ik het lastig om mensen te verstaan. Je draagt gehoorbescherming vanwege de herrie daar, en de meeste mensen zijn niet Duits van origine en spreken dus met een accent. Ik had echt vreselijk moeite om de aanwijzingen die ik kreeg te verstaan.

Maar tot zo ver het negatieve. Volgens mijn collega's zijn de eerste twee weken het ergst qua (spier)pijn, en wordt het daarna beter. Daarnaast ben ik volgende week ingedeeld op de worstenafdeling, en heb ik zowaar normale werktijden. Ik werk volgende week van acht uur 's morgens tot vijf of zes uur 's middags. Dus dat is waarschijnlijk wat makkelijker om in te komen. Het is zeker niet mijn droombaan, maar het brengt brood op de plank en dat is hard nodig. Ik doe alles wat  nodig is om hier te kunnen blijven wonen en mijn dromen te kunnen verwekelijken, en ondertussen solliciteer ik gewoon verder.

Aan het werk

Vandaag heb ik bij het Gesundheitsamt een cursus gedaan zodat ik mag werken in een bedrijf waar met levensmiddelen gewerkt wordt. En ik ben nu de trotse bezitter van een klein blauw boekje. Dit betekend dat ik officieel aan de slag mag.

En de eerste werkdag laat niet lang op zich wachten. Morgen ga ik gelijk aan de slag. Ik heb een late dienst dus ik zal van vier uur 's middags tot twee uur 's nachts aan het werk zijn. Ik ben erg benieuwd hoe ik de eerste dag zal volbrengen. Ik ga in elk geval mijn best doen om morgen wat uit te slapen, zodat ik 's avonds niet zo moe ben. Ik vind het allemaal heel spannend, nieuwe werkzaamheden en nieuwe mensen leren kennen. Maar daarnaast ben ik toch ook heel erg blij dat er door deze baan een eind komt aan de geldzorgen!

Kruidentuintje

Het is inmiddels wel duidelijk dat wij de laatste dagen druk aan het tuinieren geslagen zijn. Een van de dingen die wij gedaan hebben is een plek maken voor de kruiden. Nu heb ik al verschillende plekken waar kruiden (kunnen) staan, maar er zijn een aantal kruiden die bijzonder van de warmte houden en deze wil ik graag een goed plekje geven.

Ik heb er flink over na moeten denken, maar het moest natuurlijk op het zuiden komen. Daarnaast wilde ik niet in de schaduw van bepaalde bomen komen. En toen had ik het, ik zou een deel van de originele border rond het huis opofferen.

Zo zag het hoekje eruit

Het idee was om stenen tussen de planten te leggen, zodat het een soort rotstuintje wordt. De stenen nemen op een zonnige dag warmte op, en deze stralen ze weer uit naar de planten. Hierdoor wordt een warme plek nog net iets warmer. Nu hebben wij heel veel geluk, want wij hebben achter op ons terrein natuurstenen gevonden. Blijkbaar heeft de vorige bewoner deze ergens tussen de rommel gegooid, wij hoefden ze alleen maar te vinden en te verslepen.

Een hoop (natuur) stenen klaar voor gebruik

We hebben de border eerst met karton gemulcht en daarna een laag compost erover verdeeld. Toen heb ik de stenen verdeeld over het stuk grond. Ik besloot een soort van vakjes te maken, zodat de verschillende kruiden hun eigen plekje hebben. Ik heb er ook voor gekozen om de vakjes in hoogte te laten variëren in verband met de hoogte van de groei van de verschillende planten die erin komen.

Ik ben zelf echt enorm tevreden en blij met het resultaat. Het is wel 'gemaakt' maar niet te, het blijft natuurlijk ogen. Ik ben nu meteen aan het uitzoeken welke kruiden ik hier ga zaaien, ik gelukkig nog heel veel zaden. Dat is een leuk en licht klusje wat ik een deze dagen even tussendoor kan doen.

Aan het einde van de dag voelde de stenen al wat warm aan, dus het gaat zeker een lekker warm en zonnig plekje worden voor de kruiden. Ik verwacht in elk geval bossen met basilicum en tijm deze zomer!

Hugelkultur

Zoals al eerder vermeld zijn wij hier bezig geweest met het bouwen van een hugelkultur. Een hugelkultur leek ons een leuk experiment, daarnaast zochten wij nog een zonnige maar vochtige plek voor de aardbeienplanten. Een hugelkultur is eigenlijk een verhoogd bed met daarin hout en takkenmateriaal, dit verrot en verteerd over de jaren en zorgt voor vruchtbare en vochtige grond. Voor meer informatie kan je op deze Engelstalige site kijken.

Ik zat al een tijdje te bedenken waar ik de aardbeienplanten zou laten, ik wilde ze graag zo zonnig mogelijk plaatsen. Toen bedacht ik mij dat ik een hugelkultur kon bouwen en een kant vol op het zuiden kon richten, dit zou een mooie warme plek voor de aardbeien worden. Aan de noordkant waar meer schaduw is wil ik (voornamelijk) munt laten groeien.

Ik begon met hout, takken, blokken, groot en klein. Ik legde alles in de gewenste vorm en probeerde een mooie basis te maken. Hierover deed ik een laag van bladeren met veel fijne takjes erin, het was een zeer dichte en compacte laag. Daarna weer een laag met zwart zand, wat wij ergens over hadden. Tijdens het bouwen maakte ik de heuvel regelmatig goed nat, zodat het een beetje zou inzakken. Zo kan ik beter de vorm en massa inschatten tijdens de bouw.

De volgende dag waren wij in de kippenren (waar de kippen nooit zijn) om het blad en stro op de ruimen. Wij hebben hier echt wel tien kruiwagens met blad weggehaald en wij hebben dit alles op de hugelkultur gebouwd. De heuvel is hierdoor weer een mooie laag dikker geworden.

Uiteindelijk hebben we een laatste laag gemaakt van compost, deze dikke laag heb ik er mooi overheen gevormd en hierin kunnen we de planten zetten. Ik kon natuurlijk niet wachten, en het was mooi weer dus we hebben gelijk de aardbeien uit de potten gehaald. Het was hoog tijd dat ze verpot werden, want ze zaten flink strak in de potten. Vriend heeft geholpen door ze los van elkaar te steken, zodat ik ze makkelijk kon planten. Ik had er meer dan ik dacht!

Wat maakt dat het geheel af zeg! Ik heb mijn twee kleine muntplanten aan de andere kant vast geplant, zodat daar ook al wat groen staat. De rest van de planten ga ik er bij zaaien binnenkort, er komen een aantal planten die goed met aardbeien combineren. Als ik morgen tijd heb ga ik nog wel even mulchen met stro, ik wil de aarde niet zo bloot laten maar beschermen tegen de zon. Ik ben erg benieuwd hoe deze hugelkultur er over een paar maanden uitziet, als het goed is zou hij dan vol met groeiende en bloeiende planten staan. Ik ben benieuwd!