zondag 26 juni 2016

De Kas: Passief Verwarmen

Vorig jaar hebben wij onze kas neergezet en daar zijn we nog steeds heel erg blij mee. Maar hij was nog niet helemaal af, we hebben van het begin af aan het plan gehad om de kas passief te verwarmen. Onder de kas hebben we een heatsink aangebracht, een geïsoleerde bak van 1m3 gevuld met grind. In het grind zit een buis die onderaan geperforeerd is zodat er lucht in de grindbak geblazen kan worden. Inmiddels is Maarten er aan toe gekomen om het af te maken (eigenlijk voor de bevalling al, maar ik kon geen tijd vinden om er over te schrijven). Hiervoor hebben we een aantal dingen aangeschaft:
  • Een zonnepaneeltje, monokristalijn 20 watt (36x49 cm) € 33,-
  • Een kleine 12 volt accu € 15,-
  • Een kleine laadregelaar € 10,-
  • Een temperatuurschakelaar € 15,-
Totale kosten: € 74,-

Het idee is dat we met een pvc buis de warme lucht boven in de kas wegzuigen met een kleine ventilator en dat we deze lucht naar beneden blazen de heatsink in.  De ventilator loopt op zonne-energie van het paneeltje, en de temperatuurschakelaar zorgt er voor dat de ventilator pas gaat lopen als de kas een bepaalde temperatuur heeft bereikt. De accu zorgt ervoor dat het geheel ook werkt als de zon niet schijnt, of als de zon al onder is. De laadregelaar zorgt er voor dat het paneel zijn stoom aan de accu kwijt kan en ook dat de accu niet te veel ontlaad. Uiteindelijk zal de warmte die in de stenen in de heatsink is opgeslagen 's nachts weer opstijgen de kas in, hierdoor is de nacht de temperatuur hoger dan zonder heatsink. Dit effect is vooral waardevol in het voorjaar en de herfst omdat de gelijkmatigere temperatuur het groeiseizoen verlengd.

Een aantal materialen hadden we nog liggen, zoals de ventilator (komt uit een oude pc), installatieautomaatjes, het elektriciteitskastje en de kabels. Verder was het een vrij simpel klusje voor Maarten de Elektriker, en ook nog een heel leuk hobbyprojectje.

De Heatsink, hier nog leeg. Isolatie zit aan onderkant en zijkanten.

De heatsink gevuld met (gerecycled) grind

Dichtgemaakt, en plek voor de buizen vrijgehouden.

De gele pijp in het midden is de passieve warmte (en vocht) uitlaat.

Hier zie je ook de inlaat, de langere pijp rechts
Hier de losse componenten in het kastje

Hier het geheel aangesloten en wel in de kas

Het paneeltje op het dak van de kas aan de zuidkant

Hier zie je de buis lopen, in het dikke stuk de ventilator

En het resultaat? Natuurlijk is het moeilijk te meten hoe warm de nachten zouden zijn zonder de passieve verwarming omdat je het niet kan vergelijken. Maar toen wij de ventilator voor het eerst aanzetten was de lucht die er uit kwam 14 graden, na 3 dagen was die lucht 24 graden. Niet slecht, toen het koeler was kon je duidelijk de warmte omhoog voelen komen. Dus wij zijn erg tevreden! Natuurlijk is het een redelijk prijzige installatie voor een hobbykas, maar zelfs als we het op de lange termijn toch niet zo willen kunnen wij dit kleine off-grid systeempje voor verschillende andere doeleinden gebruiken. Wij zijn er voor nu in elk geval heel tevreden mee!



----------------------------------------------------------------------
Meer lezen over de kas?
29 Maart 2015 Begin met de bouw
26 Mei 2015 Update bouw
09 Juni 2015 De kas staat
19 Juni 2015 Inrichting

Meer foto's van de bouw van de kas vind je hier.
----------------------------------------------------------------------

donderdag 9 juni 2016

Update van het Leven met Baby

Inmiddels is Vera al weer 19 dagen oud, en ze doet het heel goed. Wij genieten enorm van dit kleine mensje. Ze is zo schattig en klein, daar kan je uren naar kijken! We doen hier alles volgens haar ritme en wensen, dat betekend dat ik leef als een avondmens in plaats van het ochtendmens dat ik normaal ben. Vera is s' nachts veel actiever dan overdag, overdag slaapt ze veel en eet ze tussendoor wat. Maar vanaf een uur of 11 in de avond is ze tussen het eten door erg alert, dit duurt tot een uur of 4/5 in de ochtend. Gelukkig slaapt ze tussendoor wel wat, maar alleen op een van ons. Heerlijk klef en gezellig! Daarom liggen wij in de avond gewoon in bed een filmpje te kijken, en gaan wij vrij laat slapen. Met als resultaat dat we ook lekker laat opstaan, meestal pas tegen de middag.

Ach, we hebben de tijd en het gaat zo eigenlijk heel goed. Sommige dagen wil wel heel veel aan de borst hangen, dan heb ik het idee dat ze de hele dag aan de borst gehangen heeft. Ze drinkt dan niet heel veel, maar vind het blijkbaar heerlijk om een beetje te drinken en in slaap te vallen. Af en toe word ze een beetje wakker, drinkt ze wat en valt ze weer in slaap. Het is een echt knuffeldier, maar ook dat heeft ze ook niet van een vreemde en is dus ook geen probleem hier.

Huilen doet ze eigenlijk niet heel veel, soms lijkt ze wat krampjes of lucht in de darmen te hebben en dan huilt ze wat. Maar meestal duurt dat niet al te lang (hoewel het vreselijk lang lijkt als ze zo verdrietig is). Honger herkennen we eigenlijk altijd op tijd, en we hebben nog niet meegemaakt dat ze huilde zonder dat we wisten waarom. Ik denk dat ze niet meer dan een uur of anderhalf per dag huilt, wat dat betreft hebben we geluk. Ze is een heel tevreden baby.

Inmiddels heeft ze ook haar U2 controle gehad bij de kinderarts, ze was al 2 cm gegroeid! En inmiddels is ze ook weer op/over haar geboortegewicht. Eergisteren heeft ze in het ziekenhuis een hoortest voor pasgeborenen gekregen, en met haar oortjes lijkt ook alles in orde te zijn. Fijn!

Het ouderschap bevalt ons goed, wij zijn vooral heel blij en trots met ons kleine meisje. Ze is zo bijzonder, het is een compleet mini-mensje. Alles zit er op en er aan, en ze is al veel alerter. Ze kan je zo leuk aankijken, vol verwondering. En je merkt dat er al iets meer interactie in zit, ze reageert al een beetje op ons. Het is nog steeds wel wennen (we hebben gewoon een kindje!) maar echt wel leuk! We doen ook ons best er met volle teugen van te genieten, want ze is zo groot :)

vrijdag 3 juni 2016

Mijn Bevallingsverhaal

Het bevallen was niet helemaal wat ik mij had voorgesteld, het was enorm heftig en moeilijk. Maar ondanks dat, is het wel gegaan volgens mijn voorwaarden. Ik ben heel blij dat ik mij goed verdiept en geïnformeerd had, want ik wist wat mijn lichaam deed en daardoor ben ik niet in paniek geraakt. De kennis van wat het lichaam doet en hoe een bevalling verloopt heeft mij echt heel erg geholpen!


Op vrijdag ochtend 20 mei om 5:30 werd ik wakker van de eerste wee, ik herkende het gevoel meteen ondanks dat ik nog nooit een wee heb gehad. Het was een heel specifiek gevoel, een samentrekking met een vrij duidelijke, scherpe pijn. Heel anders dan de menstruatie-achtige krampen die ik eerder had. Ik ging even plassen en kroop weer in bed, hierna volgde nog twee weeën met ongeveer een kwartier tijd ertussen.  Toen ik mij vervolgens op mijn zij wilde draaien, braken mijn vliezen en ik voelde het water uit mij stromen. Ik maakte Maarten wakker  'mijn vliezen zijn gebroken, het bed word nat'. Hij sprong op en trok de deken van mij af, hij was ook gelijk wakker. Het was inmiddels kwart over 6 in de ochtend en we waren nog moe, dus ik pakte een handdoek tussen mijn benen en legde er een over de natte plek. Gelukkig hadden wij een waterdichte matrasbeschermer op het bed, dus er was verder ook niets aan de hand. We besloten nog even te liggen, het kon tenslotte nog lang duren en er was niets vreemds aan de hand. Het vruchtwater was mooi lichtroze en de baby bewoog zoals normaal. Wel heb ik nog even de Hebamme gebeld en een bericht op haar voicemail achtergelaten , want het was duidelijk dat het echt zover was nu; de baby ging komen.

Een paar uur later zijn wij opgestaan, het liggen beviel mij eerlijk gezegd niet zo goed. De weeën waren liggend veel pijnlijker dan zittend of staand. Ik heb mijn normale ochtendroutine aangehouden, ontbijten en beetje achter de pc zitten wakker worden. Ik mailde mijn ouders dat het begonnen was, en vroeg ze rustig te blijven want het kon nog lang duren. Ik weet dat ze in staat waren direct in de auto te stappen van enthousiasme. Na een tijdje werden we weeën heftiger en ben ik op mijn yogabal gaan zitten, zo kon ik lekker wiebelen en de weeën erg goed opvangen. Al met al was ik erg ontspannen, ook toen de weeën langer aanhielden en sneller op elkaar kwamen. Ik was verrassend rustig, voelde de baby nog veel bewegen en kon alles prima hebben.

Maarten was iets minder rustig, hij was wat zenuwachtig maar vooral in blijde anticipatie. Hij deed ondertussen wat voorbereidingen voor als het echt van start ging. De waterdichte hoes van ons matras deed hij om het matras in de woonkamer, legde daar oude handdoeken klaar, steriliseerde de veter waarmee we de navelstreng wilde afbinden, legde een vuilniszak en zette een wasmand klaar. Ook verschoonde hij het bed en zette hij de co-sleeper bij ons bed, we zouden nu niet meer naar bed gaan voordat we de baby hadden. 
Wat een bijzonder idee.

Ook kwam de schoorsteenveger nog langs en Maarten heeft zich daarmee bemoeid, zodat ik rust en tijd voor mijzelf had. Ondertussen kregen wij een sms van onze Hebamme, dat ze nog bij een andere bevalling was en dat ze zich zou melden als die baby er was. Maar het was nog vroeg, en ik wist dat we de tijd hadden dus ik maakte mij niet zoveel zorgen.

De eerste fase duurde ongeveer 12 a 13 uur, tegen etenstijd besloten wij in de woonkamer te zitten en samen 'game of thrones' te kijken. De weeën waren inmiddels al wat heftiger en volgden elkaar steeds sneller op,  het was zo heftig dat ik Maarten vroeg de serie af te zetten want ik kon het niet volgen. Ik zat nog steeds op de yogabal, andere posities waren bijzonder ongemakkelijk. Toen werd het snel heftiger, ik vroeg Maarten de weeën voor mij te timen zodat ik een idee kreeg van hoe het er voor stond.  Maar dat was vrij lastig, de weeën leken in elkaar over te lopen. Er was duidelijk een piek in de pijn, maar de pijn ging niet echt weg tussen de pieken. En ineens werd het snel erger. Tot die tijd waren de weeën nog altijd ongeveer 10 minuten uit elkaar, maar nu waren ze ongeveer twee minuten uit elkaar en duurde ze ongeveer 5 minuten. Inmiddels zat ik op het toilet, daar kon ik het beter opvangen. De bal zat niet lekker meer.

We hadden op dat moment nog steeds de Hebamme nog niet had kunnen bereiken, en mijn tweede Hebamme (die in nood ook kon komen) nam ook de telefoon niet op. De weeën waren zo heftig en ik voelde dat ik een keuze moest maken, moest ik toch naar het ziekenhuis?? Toen belde eindelijk onze Hebamme terug en bleek dat het allemaal een misverstand was. Zij had van een andere vrouw een sms gekregen en dacht dat ze met mij ge-smst had, hierdoor dacht zij dat wij al in het ziekenhuis waren en dat wij haar niet meer nodig hadden. Gelukkig zat ze al in de auto en was ze onderweg. Een half uur later was ze er en daar waren we heel blij mee!

Ze was er rond een uur of 8 in de avond en toen was ik volgens mij in het laatste deel van de ontsluitingsfase. Ik zat nog op de wc weeën op te vangen, en Maarten liet haar binnen. Ze kwam bij mij zitten, vroeg hoe het ging, of ze kon helpen en ik merkte aan haar vragen dat ze zich de situatie in probeerde te schatten. Ze was terughoudend en in eerste instantie liet zij ons gewoon ons gang gaan, De weeën waren heftig en volgden elkaar snel op. Zij had een baarkruk bij zich en we besloten weer naar de woonkamer te gaan om te proberen of dat een fijne positie was. We hadden een matras in de woonkamer en ik was van plan de weeën op te vangen op handen en knieën, maar dat vond ik helemaal niet fijn. Ik kon de weeën zo niet goed hebben. De baarkruk bleek beter, Maarten zat achter mij en hield mij vast en streelde mij, ik had zijn bovenbenen vast om in te knijpen.

Ook deze positie was niet lang comfortabel, en we probeerde verschillende andere posities totdat ik uiteindelijk weer op de wc belande. Op dat moment was het tegen middernacht, ik had al persweeën maar het wilde niet vlotten. Ik was doodop en zag het niet meer zitten. Ik had eigenlijk mijn grens bereikt, ik gaf aan dat ik niet meer kon. De Hebamme stelde voor dat ik even ging liggen en dat zij even zou voelen hoe het er voor stond.

Ik bleek volledige ontsluiting te hebben, maar het hoofdje was nog niet ver. Ze liet mij twee weeën liggend opvangen terwijl ik mijn benen vast hield, om te kijken hoe het vorderde. Ik gaf aan niet meer te willen liggen, dus toen gingen we staan. Dat was ook heel heftig, ik hing met mijn volle gewicht aan Maarten (arme Maarten) en perste tijdens de weeën. Dit bleek een intensieve houding te zijn en ik hield het dan ook niet al te lang vol. Toen toch weer op de baarkruk, maar inmiddels was ik lichamelijk op en ging dat ook niet meer.

Uiteindelijk gaf de Hebamme aan dat ik van alle posities toch het meest vorderde terwijl ik op mijn rug lag en omdat ik doodop was stemde ik daarmee in. Ik kon andere posities gewoon niet meer volhouden, mijn armen en benen waren doodop. Dus liggend op mijn rug (met wat kussens achter mij dus een beetje rechter op) terwijl ik mijn benen omhoog trok zij en Maarten mij hielpen mijn benen omhoog te houden, hielp zij mij actiever te persen. Dit was volgens mij ook echt nodig, het voelde niet als bemoeienis maar aan wat ik op dat moment nodig had omdat ik er zo doorheen zat. Ze voelde nog een keer waar het hoofdje was en het kwam toen eindelijk in zicht.

Het was loodzwaar, maar de Hebamme en Maarten hebben mij er echt super doorheen geloodst. Met elke wee perste ik mee, en het hoofdje kwam dan verder maar zakte uiteindelijk natuurlijk steeds weer wat terug.  Ik ben van 1 tot 3 uur  bezig geweest met persen voordat het hoofdje eindelijk bleef staan. 

Tegen die tijd heb ik het jammeren ook opgegeven, ik was alleen nog bezig met er door komen. Naar de eindstreep gaan. Niemand heeft als een gek lopen roepen dat ik moet 'persen, persen, persen, ja ja ja'. Ze bleven erg rustig en gaven aan hoe het ging en of er wat nodig was.

En als ik mijn ademhaling weer te snel liet gaat, hoorde ik Maarten de rustige ademhaling hardop voor doen, een keer diep in en langzaam uit.
Ik was erg in mijzelf gekeerd, en zo lieten ze mij ook.
De pijn was flink, naarmate het hoofdje er verder uit kwam werd het brandende gevoel erger. Het hielp mij heel erg om met mijn handen aan de opening van mijn vagina te voelen terwijl ik perste. En ik voelde elke perswee aankomen omdat de baby zich afzette in mijn buik. De baby was tijdens de hele bevalling actief, dat vond ik eigenlijk wel geruststellend.

Tussendoor had de Hebamme af en toe de hartslag van de baby gemeten met een doppler, tegen deze tijd begon hij aan de hoge kant te raken. Ik geloof 170 of zo maar weet het niet meer. Gelukkig duurde het toen niet lang meer.

Toen om 3 uur het hoofdje bleef staan ging het ook heel snel.  Een paar keer persen later was het hoofdje er uit toen een handje en al snel volgden de schouders en de rest.Onze baby was geboren, het was inmiddels zaterdag 21 mei 3:26 Uur. Wat een opluchting! Het brandende gevoel was gelijk over, en ik lag in een enorme plas vruchtwater. Wat een bijzonder gevoel als je zo'n kindje uit je voelt komen. En ik vond het zo gaaf dat Maarten alles van heel dichtbij heeft kunnen aanschouwen, hij heeft het kindje in de wereld zien komen. Vanaf de eerste pluk haar totdat ze uiteindelijk er helemaal uit kwam.
 

Ik zag het kindje, ze werd op mijn buik gelegd en gelijk toegedekt. Het was zo vreemd! Toen pas realiseerde mij dat er een kindje in mij had gezeten, een echt mensje. Wat onwerkelijk! Na een minuut of vijf vroeg ik Maarten te kijken wat het was. Hij keek, het was een meisje! We hebben gewoon een dochter!

Ze was een beetje paars maar dat trok snel bij, ze heeft gelijk drie keer over mij heen gepoept toen ze daar lag, en ze bleef maar huilen. Voor haar was het ook heel zwaar geweest, dat bleek. Ze ademde ook snel en haar hartslag was ook nog snel. Ze heeft een tijdlang op mij gelegen en wij hebben haar bewonderd.

De pauze was voor mij goed, maar na een half uur kreeg ik weer weeën die snel sterker werden. De Hebamme kwam helpen de placenta op te vangen, hij was er na twee of drie persweeën uit. Hij was heel mooi en groot. Hij voelde ook veel groter dan ik verwachte toen hij er uit kwam. Ik had ook nog een bij-placenta, waardoor de hebamme even goed moest kijken of alles wel heel was en of er niets op wees dat er wat achter was gebleven.

Uiteindelijk was het toen ongeveer een uur na de geboorte en toen hebben we de baby afgenaveld met een gesteriliseerde schoenveter. (De placenta hebben we later in de tuin begraven en er een fruitstruik op geplant). Toen deed de Hebamme een na controle bij mijn vagina, ik was niet uitgescheurd, slechts 'wat krasjes'  zoals ze het noemde. Dat was mooi!

Daarna was het tijd om de baby uitgebreider te bekijken, dit deed ze gewoon waar ik lag aan het eind van het matras. Ze controleerde de standaard dingen, woog de baby en mat haar ook. De kleur was goed en behalve de snelle ademhaling en de nog altijd wat snellere hartslag was ze helemaal in orde. Inmiddels was het al weer ochtend een uur of 7 voordat zij ging, ze zou tegen enen die volgende dag weer terugkomen om de baby en mij te controleren. Mij wegens een eventuele bloeding en de baby natuurlijk vanwege haar snelle hartslag en onrustige ademhaling.

Met mij ging alles eigenlijk heel goed naar omstandigheden, wel was ik  brakker dan waar ik van te voren rekening mee had gehouden. Ik had vooral veel spierpijn, overal in mijn lijf. En natuurlijk was ik doodop van de hele bevalling.  Wij waren natuurlijk ook al sinds vrijdag ochtend wakker en bezig en het duurde tot zaterdag avond voordat ik de eerste twee uurtjes slaap te pakken had. (Inmiddels ben ik al weer bijna helemaal fit en voel mij bijna helemaal de oude. Heerlijk om weer te kunnen bukken en sokken aantrekken!)
Onze dochter heeft een hele langzame start gehad, de eerste 12 uur heeft ze haar ogen niet open gehad en volgens mij dronk ze pas na 18 uur voor het eerst. De eerste tijd had ze ook nog een licht hogere hartslag die langzaam omlaag ging en ook haar ademhaling had even nodig voordat het helemaal normaal was. Ze had nog wat vocht in de neus waardoor ze pruttelde, ademde wat snel en af en toe een beetje raar/onregelmatig (zoals mensen die hard gehuild hebben, extra keer inademen). Maar nu gaat het allemaal helemaal goed, ze ademt vaak zo stil en rustig dat ik moet kijken of ze nog wel leeft. En ook haar hartslag is weer helemaal in orde. De Hebamme is de eerste dagen ook twee keer per dag langsgekomen om ons in de gaten te houden.

De hele ervaring was enorm heftig! De pijn en de uitputtingsslag heeft mij ver over mijn eigen grenzen gebracht, en dat was heel moeilijk. Je moet natuurlijk door, er doorheen maar soms ik wist echt niet hoe. Ik had niet gedacht dat ik mij zo verslagen zou voelen, maar ik ben er toch doorheen gekomen. Uiteindelijk heb ik na mijn moeilijkste punt nog drie uur geperst, mijn Hebamme zei achteraf dat ik had gestreden als een leeuwin.

Ik had het niet zonder haar willen doen, ze was precies wat wij wilden en nodig hadden. Ze is heel erg op de achtergrond gebleven en heeft goed in kunnen schatten waar wij behoefte aan hadden.  En Maarten, hij is van af het begin tot het eind een actief deelgenoot geweest van het bevallingsproces, hij heeft meegeleefd en meegeholpen. Hij was mijn steun en toeverlaat en ik had het niet zonder hem kunnen doen. Later bedacht ik mij hoeveel spierpijn hij moet hebben, van alle rare pershoudingen die wij samen geprobeerd hebben. In mijn beleving hebben wij dit echt samen gedaan, en dat vind ik heel fijn en bijzonder!

woensdag 1 juni 2016

Geburtsbeurkundung

Inmiddels heeft Vera haar geboorteoorkonde binnen, en wat een gedoe was het. Omdat ze thuis geboren is moesten wij bij de gemeente aangifte doen, maar dat komt niet vaak voor dus de mensen daar hebben er totaal geen ervaring mee (gaat normaal via het ziekenhuis). Tel daarbij op dat wij ook nog in het buitenland getrouwde buitenlanders zijn en de chaos is compleet.

De hebamme heeft ons na de geboorte een geburtsbescheinigung gegeven, een papiertje als bewijs dat ze geboren is met de tijd, haar gewicht, lengte, ouders en plaats van geboorte. Ze vertelde dat wij hiermee en met ons trouwboekje naar de gemeente konden en dan zouden ze haar bijschrijven in het boekje en een geboorteoorkonde geven/maken.

Ik had trouwens helemaal geen zin om het huis te verlaten met de kleine, als het aan mij ligt blijven wij de komende tijd lekker rustig thuis met zijn allen. Ik vond het ook vreselijk om haar in de maxi cosi vast te binden, want nu kon ik haar niet zomaar oppakken (en ja ik snap dat het veiliger is).

Bij aankomst bij het gemeentehuis was de betreffende vrouw eerst verbaast en wilde ons wegsturen, totdat ze hoorde dat het om een thuisbevalling ging. 'En was dat vrijwillig?' vroeg ze verbaast.
Dusss, toen vroeg ze om onze papieren en volgens haar was de geburtsbescheinigung niet goed (bleek later dat het wel goed was), en het trouwboekje voldeed niet want we moesten een internationale akte hebben (die wij daar eerder hebben aangemeld dus waarom?). Maar ze maakte de papieren wel klaar en dan konden wij ze vast ondertekenen zodat er maar een van ons terug hoefde te komen. Gelukkig, want het duurde allemaal wel lang en ik zag het niet zitten om nog een keer op uitstapje te gaan. Hoewel Vera een schatje was, en overal doorheen geslapen heeft.

Helaas ging dat niet helemaal goed, want toen wij thuis kwamen belde ze dat ze een foutje had gemaakt en een formulier was vergeten. Nu moesten wij toch beide weer terug komen, grrr. Maar vorige week was ik nog behoorlijk brak, en ik besloot het een paar dagen uit te stellen. Gelukkig vond ik onze internationale huwelijksakte  waar ik hem verwachtte zodat we die niet opnieuw aan hoefden te vragen in Nederland.

Dus afgelopen maandag zijn we weer naar het gemeentehuis gegaan, gewapend met de huwelijksakte. Uiteindelijk is alles goed gekomen en hebben wij de oorkondes meegekregen, wel tegen betaling natuurlijk. En uiteindelijk bleek waarom het allemaal zo moeilijk was en lang duurde, Vera is de eerste baby dit jaar die thuis geboren is. En dat in een gesamtgemeinde van 16.000 inwoners! Haar oorkonde is nr. 1 van 2016 :)

Nu wij de oorkondes hebben kunnen wij haar ook aanmelden bij de verzekering, het kindgeld aanvragen, elterngeld aanvragen en mijn werkgever heeft er ook een nodig voor mijn mutterschaftsgeld. Nog een hoop papier en regelwerk te doen dus!

vrijdag 27 mei 2016

Ons Meisje!

Lieve mensen, mag ik jullie even voorstellen, dit is onze dochter. Inmiddels hebben wij ook een naam voor haar gekozen, we noemen haar Vera.


Ze is een heel tevreden mensje, ligt graag op een van ons te slapen en huilt eigenlijk heel weinig. De bevalling duurde lang en was ook erg zwaar voor haar, dus de eerste 12 uur was ze alleen maar aan het slapen en huilen. Het heeft ook even geduurd voordat ze de eerste keer dronk. Maar na een dag of anderhalf was ze helemaal bijgekomen en sindsdien doet ze het voorbeeldig.

De Hebamme is helemaal tevreden over haar, haar huid en oogwit zijn goed van kleur, ze drinkt goed, regelmatig mooie volle luiers en kijkt ook regelmatig geïnteresseerd en alert in het rond. Ze pakt iedereen in met haar grote blauwe ogen en bos donker haar ♥

Ook wij wennen steeds meer aan onze nieuwe rol als ouders, en we zijn  heel blij met haar. Langzaam aan kunnen we meer bijslapen en worden we wat meer mens. Lichamelijk gaat het met mij eigenlijk ook vrij goed, ik moet nog steeds wat rustig aan doen maar de spierpijn is stukken minder en was niet ingescheurd of gehecht dus daar trekt het ook vrij goed en snel bij.

Binnenkort zal ik meer schrijven over de bevalling, hoe wij het ervaren hebben en wat we allemaal beleefd hebben. Voor nu nog heel erg bedankt voor alle lieve, goede wensen!

maandag 23 mei 2016

Het is zover!

In de nacht van vrijdag op zaterdag om 3:26 Uur is ons kindje geboren. Het is een prachtig meisje met een enorme bos haar. Ze weegt 3920 gram en is 51 cm groot, ze is uiteindelijk precies een weekje extra blijven zitten. Ze is zo vreselijk lief, onschuldig en perfect met al haar kleine vingertjes en teentjes en nageltjes. Een ienie-mini mondje en grote ogen, en ze ruikt zo lekker <3

De doktersafspraak die voor vrijdag stond hebben we af kunnen zeggen omdat de bevalling begon op vrijdagochtend om half 6. Het was een hele bijzondere, zware en emotionele ervaring! Ons mini mensje is thuis geboren, met de hulp van Maarten en onze verloskundige. Inmiddels proberen wij een ritme te vinden en bij te slapen dus voor nu houden we het bij dit korte berichtje. Eerst maar eens even proberen het slaaptekort bij te werken, en lichamelijk bijkomen.